Niedziela Palmowa

Czytania

Iz 50. 4 – 7; Flp 2. 6 – 11

Mt 26. 14 – 27, 66

Kazania

Hildegarda z Bingen – Liber scivias

Hildegarda z Bingen – Księga II. Wizja VI

1. Kiedy Jezus Chrystus, prawdziwy Syn Boży, zawisł na krzyżu swojej męki, Kościół połączył się z Nim w tajemniczym niebiańskim misterium i został obdarowany Jego purpurową krwią jako posagiem. Sam Kościół ukazuje to, kiedy przystępując do ołtarza domaga się swojej ślubnej ofiary, uważnie obserwując z jaką czcią jego dzieci podchodzą do Boskich tajemnic i jak je przyjmują. Dlatego widzisz

Syna Bożego wiszącego na krzyżu jak i wspomniany obraz kobiety, niczym jasny blask wychodzący z odwiecznego postanowienia i przez Boską moc doprowadzony do Niego

Kiedy bowiem niewinny baranek, dla ludzkiego zbawienia, został wywyższony na ołtarzu krzyża, nagle ukazał się Kościół w czystym blasku wiary i w pozostałych cnotach, który w najgłębszej tajemnicy wyszedł z boskich niezbadanych postanowień, a dzięki najwyższemu majestatowi złączył się z Jednorodzonym Boga w niebie. Co to oznacza? Kiedy z przebitego boku Mojego Syna wypłynęła krew, natychmiast rozpoczęło się wybawianie dusz. Gdyż ta chwała, z której wypędzono diabła z jego zwolennikami, została dana ludzkości, kiedy Mój Jednorodzony Syn, który przyjął na krzyżu doczesną śmierć, wyrwał wierne dusze piekłu i poprowadził je do nieba. Przez to także wiara uczniów i naśladowców Chrystusa zaczęła wzrastać i nabierać mocy, przez co stali się dziedzicami Królestwa Bożego. Dlatego

Postać kobiety została oblana krwią, która wypływała z Jego boku, a unosząc się do góry, zgodnie z wolą niebiańskiego Ojca, połączyła się z Synem Bożym w błogosławionych zaręczynach.

Bo gdy moc Męki Syna Bożego przelała się na Kościół i w cudowny sposób wzniosła się na szczyt niebiańskich tajemnic, tak jak unosi się przyjemny zapach perfum, Kościół został przez tę unoszącą siłę umocniony w jaśniejących dziedzicach wiecznego Królestwa i zgodnie z postanowieniem Boga Ojca został poślubiony w wierze Jednorodzonemu Bogu. W jaki sposób? Tak jak oblubienica w posłuszeństwie poddaje się swemu oblubieńcowi, a poprzez przymierze miłości otrzymuje od niego owocny dar rodzenia dzieci i wychowania ich jako swoje dziedzictwo; tak Kościół zjednoczony z Synem Bożym w służbie pokory i miłości, otrzymuje od Niego moc odradzania z ducha i wody, a razem z mocą zbawiania dusz dla przywrócenia życia oddaje je niebu. Dlatego została

jako posagiem obdarowana Jego Ciałem i Krwią,

ponieważ Jednorodzony Bóg swoje Ciało i Krew, w promieniującej wspaniałości, przekazuje swoim wiernym, którzy zarówno stanowią Kościół jak i są jego dziećmi. Dzięki temu mogą oni posiąść życie w niebiańskim mieście. Dlaczego?

2. On bowiem ofiarował swoje Ciało i Krew dla uświęcenia wierzących, tak jak niebieski Ojciec wydał Go na mękę dla zbawienia narodów. Tak przez Niego zwyciężył starego węża pokorą i sprawiedliwością, bo nie chciał pokonać go swoją mocą i siłą, gdyż jest Bogiem sprawiedliwym.

4. Podczas kiedy postać wzrasta w siłach, widzisz jakby ołtarz, do którego często ona przystępuje. Tam w pokorze patrzy na swego oblubieńca i pokazuje Go niebiańskiemu Ojcu i Jego aniołom

Ponieważ Kościół doświadczył wzrostu w błogosławionych i silnych cnotach, za natchnieniem Ducha Świętego, w głębi westchnień wierzących, rozpoczął uświęcanie mistycznych ołtarzy. Tam, z nieustanną uwagą Kościół składa dar swoich zaślubin, mianowicie Ciało i Krew Syna Bożego. Kontemplując je z najwyższą pobożnością, w pokorze i posłuszeństwu, ofiarowuje je Stwórcy Wszechświata na oczach żyjących, rozżarzonych świateł, mianowicie mieszkańców nieba. Co to oznacza? Tak jak ciało mojego Jednorodzonego Syna zostało poczęte w czystym łonie dziewicy Maryi a później wydane dla odkupienia ludzkości, tak też teraz Jego ciało jest nieustannie pomnażane w czystości Kościoła i rozdzielane dla uświęcenia wierzących.

5. Tak jak złotnik topiąc złoto w ogniu, raz je łączy a raz rozdziela, tak Ja, Ojciec, wielbiąc Ciało i Krew mojego Syna przez uświęcenie jakiego dokonuje Duch Święty w konsekracji, rozdzielam to co zostało uwielbione ludziom wierzącym dla ich zbawienia.

6. Dlatego nagle, w eskorcie aniołów widzisz bardzo jasny blask światła schodzący z nieba, który całkowicie otacza ołtarz, kiedy kapłan odziany w szaty liturgiczne przystępuje do ołtarza, aby celebrować święte tajemnice

Kiedy duszpasterz przepasany świętą szatą przystępuje do stołu dającego życie, aby złożyć ofiarę z niewinnego baranka, wielka chwała niebiańskiego dziedzictwa nagle promienieje i rozprasza gęstą ciemność; w służbie aniołów świeci ona światłem wychodzącym z tajemnicy nieba; wszędzie oświetla to samo uświęcenie pojednania, ponieważ tam dokonuje się karmienie dusz dla zbawienia wiernych. Jak? Kiedy Kościół głosem kapłana domaga się zwrotu swego daru, tzn. Ciała i przelanej Krwi Mojego Syna, aby sam stał się zdolnym do błogosławionego rodzenia dla zbawienia dusz, ponieważ w tym przelaniu Drogocennej Krwi Kościół otrzymał wzrost w wielkiej liczbie narodów. Wtedy Ja, który jestem nieprzemijającym światłem, w mojej świętości rozświetlam miejsce konsekracji dla chwały Ciała i Krwi mojego Jednorodzonego Syna.

7. Bo kiedy kapłan zaczyna wzywać Mnie dla uświęcenia ołtarza, abym pamiętał, że mój Syn ofiarował mi chleb i wino podczas Wieczerzy Pańskiej przed swoją śmiercią, gdy miał opuścić ziemię, wtedy widzę, że w godzinie swoich cierpień pokazał Mi to: kiedy miał umrzeć na krzyżu postanowił, abym zawsze miał przed oczami Jego cierpienie i abym nigdy nie usunął tego spod Mojego uważnego spojrzenia, ilekroć przez posługę kapłana jest Mi składany owocny dar Najświętszej Ofiary. Ponieważ On sam, przelewając swoją krew ofiarował mi chleb i kielich, a tym samym zniszczył śmierć i podniósł człowieka.

11. Po tym, kiedy ogłoszona została Ewangelia pokoju a na ołtarzu złożone zostały dary do konsekracji, kapłan śpiewa, sławiąc wszechmogącego Boga słowami „Sanctus, sanctus, sanctus Dominus Deus Sabaoth” i tak zaczyna misterium ofiary mszy. Wtedy z otwartego nieba, ognista i niewyobrażalna jasność zstępuje na dary ofiarne

Bo kiedy życiodajna siła żywego tchnienia poprzez pocałunek króla zostaje przekazana a owoc chwały życia, który ma jaśnieć w przeistoczeniu, zostaje złożony na kamieniu węgielnym Boga, wtedy głosiciel prawdy, trzykrotnie wzywając namaszczenia Pana Zastępów, śpiewa słodką pieśń na cześć Stwórcy wszelkich rzeczy i tak rozpoczyna się tajemnica rozbłysku zorzy porannej, czyli Syna Bożego, który z dziewicy stał się człowiekiem; i natychmiast, gdy otworzył się jasno świecący namiot, blask o niepojętej wzniosłości zstępuje nad tajemnice tego sakramentu

i całkowicie otacza je swoją klarownością, tak jak słońce rozświetla przedmioty na które padają jego promienie

Bo ten czerwono lśniący blask daru ofiarnego zostaje przeniknięty w mocy Ojca przez najświętszy żar, tak jak rozchodzący się błysk błyskawicy wdziera się w przedmiot, na który pada. Co to oznacza? Oblubienica Mojego Syna (Kościół) składa Mi z oddaniem dary ofiarne złożone z chleba i wina na Moim ołtarzu. W jaki sposób? Zachęca Mnie przez ręce kapłana, abym w wiernym wspomnieniu ofiary, poprzez chleb i wino przekazał mu Ciało i Krew Mojego Syna. Dlaczego? Ponieważ męka Mojego Jednorodzonego w tajemnicach nieba jest zawsze widoczna, dlatego również ta ofiara, w Moim żarliwym duchu i największym podziwie, staje się z Moim Synem jednym, tak, że z największą pewnością staje się ona Jego Ciałem i Krwią. W ten sposób Kościół zostaje umocniony w swoim płodnym rozkwicie.

12. Kiedy blask z nieba rozjaśnia dary ołtarza, wznosi je w sposób niewidoczny dla oczu do tajemnic nieba i znowu opuszcza je na ołtarz, jak człowiek, kiedy nabiera i wypuszcza powietrze. Tak stają się one prawdziwym ciałem i prawdziwą krwią, chociaż dla ludzkich oczu pozostają chlebem i winem

Bo jak Bóg prawdziwie jest, tak również wzniosłość tego sakramentu jest niezmienna i nikt nie może jej umniejszyć. Jest to zawsze prawdziwe Ciało i Krew Chrystusa, bo jak w ziemskim życiu człowieka dusza prawdziwie żyje w widocznym ciele i krwi, tak ten sakrament jest czczony w chlebie i winie, aby był widoczny dla ludzkiego oka. Bo jak ślepe oko człowieka nie potrafi zobaczyć Boga, tak też nie może swoimi cielesnymi oczami obserwować tych tajemnic; tak jak człowiek widząc ciało innego człowieka nie widzi jego ducha, tak też na ołtarzu widzi jedynie chleb i wino, a nie poznaje samego sakramentu. Co to oznacza? Światło, które pojawiło się nad ciałem Syna Bożego, które zostało złożone w grobie, budząc Go ze snu śmierci, jaśnieje również nad sakramentem Ciała i Krwi Jednorodzonego Boga, przysłaniając go przed ludzkim wzrokiem, tak że mogą oni jedynie widzieć jego świętość pod postacią chleba i wina, czyli ofiary złożonej na ołtarzu. Podobnie w człowieczeństwie Syna Bożego, zawarta w Nim boskość była zasłonięta przed ludźmi, tak że mogli Go widzieć tylko jako człowieka, który jak człowiek, aczkolwiek bez grzechu, żył między ludźmi. Co to znaczy? Ja, który stworzyłem wszystko, dobrodusznie przyjmuję tę ofiarę, kiedy jest mi składana przez Kościół przez ręce kapłana, bo jak boskość objawiła swoje cuda w łonie Dziewicy, tak i Kościół ukazuje swoje tajemnice w tej ofierze, w której objawia się Ciało i Krew Syna Bożego.

21. Jedzcie przyjaciele, pijcie, upajajcie się umiłowani (Pnp 5. 1)

Co to znaczy? Jedzcie z wiarą wy, którzy poprzez sakrament chrztu świętego staliście się Moimi przyjaciółmi; bo przelana krew Mojego Syna odsunęła od was grzech Adama. A w ciele Mojego Jednorodzonego nieustannie korzystajcie z tego prawdziwego lekarstwa, które miłosiernie gładzi wasze powracające grzechy. Dlatego pijcie w nadziei z kielicha zbawienia, z tego krzewu winnego, który was wybawił od wiecznej kary, byście mocno wierzyli w łaskę, dzięki której zostaliście odkupieni. Bo zostaniecie oblani tą krwią, która za was została przelana. I tak wy, którzy jesteście Mi najdrożsi, będziecie upojeni miłością, przepełnieni ze źródła Pisma Świętego, abyście z gorliwością zerwali z ziemskimi pragnieniami, abym mógł wzbudzić w was tak drogie Mi cnoty, kiedy daję wam Ciało i Krew Mojego Jednorodzonego, jak On sam podarował ten sakrament swoim uczniom.

30. Dlaczego podczas sprawowania Sakramentu Ołtarza do wina dodawana jest woda? Musi tak być, ponieważ z boku Mojego Syna wypłynęła krew i woda. Ponieważ w Nim obecne są zarówno boskość jak i człowieczeństwo, w winie rozpoznajemy Jego boskość, a w wodzie Jego człowieczeństwo, dlatego podczas konsekracji konieczna jest także woda. Symbolizuje ona człowieczeństwo Chrystusa także dlatego, że woda jest czysta, tak jak czysty, bez domieszki męskiej krwi, jest Jezus. Dlatego Mój Jednorodzony, źródło wody żywej, w odrodzeniu z wody i ducha, oczyścił ludzi ze starej winy Adama i wzniósł do nieba, kiedy przyszedł na świat dla ich zbawienia. Sakrament Ołtarza wskazuje także na obecność Trójcy Świętej, gdzie pod postacią wina rozumiemy Boga Ojca, w chlebie Syna, a w wodzie Ducha Świętego

36. Kiedy kapłan, po złożeniu ofiary na ołtarzu, zaczyna wzywać Mnie, amen, powiadam ci, jestem tam obecny w płonącym ogniu miłości i w całym pragnieniu dokonuję tej tajemnicy. W jaki sposób? Bo w spełnianiu tej tajemnicy rozciągam Moją gorejącą miłość nad darami ofiarnymi od momentu, kiedy kapłan zaczyna Mnie wzywać. Tak jak ptak, kiedy widzi, że złożono mu jajko w gnieździe, z zapałem nadlatuje, ogrzewa je swoim ciepłem; wysiaduje pisklę, które po wykluciu zostawia po sobie skorupkę. Co to znaczy? Kiedy na pamiątkę Mojego Syna, na ołtarzu poświęconym Mojemu imieniu składana jest ofiara chleba i wina, Ja, Wszechmogący, Moją mocą i chwałą przemieniam ją w Ciało i Krew Mojego Jednorodzonego. Jak? Przez ten sam cud, w którym Mój Syn przyjął ciało z Dziewicy, chleb i wino stają się Jego Ciałem i Krwią. Ale dla fizycznych oczu chleb i wino pozostają chlebem i winem. Jednak we wnętrzu znajduje się niewidoczna świętość Ciała i Krwi Mojego Syna. Dlaczego? Kiedy Mój Syn mieszkał między ludźmi na ziemi, był jednocześnie ze Mną w niebie; teraz, kiedy mieszka ze Mną w niebie, pozostaje jednocześnie u ludzi na ziemi.